Mięso królicze pod względem jakości nie ustępuje wysokowartościowym gatunkom mięsa drobiu, jest dobrym źródłem pełnowartościowego białka, zawiera żelazo oraz witaminy z grupy B. Jest chude, łatwo strawne i niskokaloryczne, dzięki czemu może mieć zastosowanie w przygotowaniu potraw dietetycznych oraz żywienia dzieci.

Część przednia najlepiej nadaje się do sporządzania potraw duszonych i gotowanych. Część tylna, którą można podzielić na comber oraz uda, nadaje się do pieczenia i smażenia; tylną część przed użyciem dobrze jest zabejcować w zalewie z octu i warzyw na 2—3 dni.


Mięso zabejcowane staje się kruche, miękkie i ma bardzo dobry smak. Jeżeli mięsa nie bejcuje się, to tuszkę należy po uboju umieścić w chłodnym miejscu na 1—2 dni, aby mięso dojrzało (skruszało). Mięso królicze niedojrzałe lub nie bejcowane jest mniej smaczne. Z części przedniej doskonale nadaje się ono na takie potrawy jak: potrawka (mięso gotowane z sosem koperkowym lub pomidorowym z dodatkiem ryżu lub ziemniaków), paprykarz (z dodatkiem klusek kładzionych, kopytek, kaszy perłowej), kotlety mielone lub klopsiki.

Mięso królicze z części tylnej nadaje się na pieczeń lub do duszenia. W tej postaci można również przygotować potrawy w wekach (stosując trzykrotne gotowanie słoi).